تمام شده بود
بازی کودکانه من وتو
اگر که
عروسک هایمان زنده نمی شدند.

او خودش را ‌پر وزن
درجیبش هایش گذاشته بود
قبل ازاینکه به آب اعتمادکند
وته نشين شد بی وزن
با ماهی های که ازسيلی موج آزرده بودند.

...

دغدغه هایش را
با اقلیت قسمت کرد
مردی که برای تغیرسنتور میزد.

....

غربت را بوسه میزد
روی سیگار
مردی
که اندیشه اش در تبعید مانده بود.

.....

برای چیدن آرزوهایمان
سپیدار را بالا رفتیم
وقتی دانستیم که میمون بودیم.

......

با سياست
ساده ميسازي مرگ مرا
هرگاه
که درتوپيچيده ميشوم .

پنجره ها گریه میکردند
و جاده حمل میکرد
جنازه مردی را که
در مسيرانديشه برهنه مرده بود.

آزادی راهدیه ميکند
به پرنده های که
درقفس مصون نيستند
آسمانی که به تن اش مختاراست.

روزمره گيم را دوربين مخفی ميگذاری
دقيقه های کميديت را
باديوانگی های من پرميکنی
وقتی چهارديواری خفه ميکند مرا
ميدانی لباسم اندازه من است
پيراهن آبی مانکن را به من هديه مي آوری
هيجانم رادوست داری
وامادغدغه که ميشوم
تمام مرا باسيگارآتش ميزنی
وقتی چهاديواری خفه ميکند مرا
بالاي دقيقه های من سلطنت ميکنی
برا ی لحظه های خودت دموکرات ميشوی
وقتی چهارديواری خفه ميکند مرا
تنهاميگذاريم
اگر که دلبستگيم رااقرارکنم
قبول نداری اگرکه انکارکنم تورا
کنارم نيستی
وقتی چهاديواري خفه ميکند مرا.

کاریکاتورهایمان

ازدقیقه هاعقب نماند

تا برای نسل بعدی مومیایی کنند

اسکی خواهیم کرد.

شب هاي گرسنه
روزهای معدوم
تکرارمیکنندلحظه یی راکه زاده شدم ازبطنی
ومحكوم شدند نفس هايم به پیوند با زندگي
گم شدم درپرتگاه اي كه آدم شوم
مجذوب شدم به حقيقتي كه دروغ شد
احساس شدم وقتي كه نبودم
وهنوزهمچنان
گرسنه
خواب آلوده
وتشنه ام
وزنده ميمانم تا به فرجام اين نيازها
كه پيچيده ام ميكنند
وتنهامرگ ساده ميكندمرا..

ثانيه هاي پر وزن
عقربه هاي بي هدف
عجله اي براي فردا
                تكرار تا تكرار
لحظه اي براي بيهودگي
جاده ای به سمت فردا
                      ديوار تا ديوار
خستگي چند دقيقه مانده به شب
هر ساعت ام
             سيگار تا سيگار ...

من هرروزخسته ‌گي هايم راترانه مي سازم

تو  پراضطراب ميخوانی

صدا تكرار

          ترانه

                تكرار

وگذشته یی كه مرورميشود

                      درمن

             تا نگاه فوسيل شده ام

درتو

 تا انجماد ثانيه هايمان

 واما

 بهانه بودن است

تو باشي

خورشيد موزيكال ميشود

....

 سيگارهاي پي هم ات            
-لحظه هاي بلاتكليف ام -
كلافه ات ميكنند
اضطرابم ميشوند
تا ماباشيم
زنده گي همين است
ديوانه!

 خواب چرا؟

مرگ ديدني ست..

....

هميشه مضطرب

هميشه درگير

هميشه اول نگراني

                  حتي

               درآخردنيا

 هميشه خسته از آدم هاي كه لبخند مي زنند

 شايد  نگاه مسخره ات

وخنده هاي بي ربطم              

 تنها واكنش است به زندگي

....

ميدانم

 تو مانده اي و يك حنجره صدا
وكتلۀ عظيمي ازحرف

 كه فقط

خفه مي كند

مرا
   تو را
واما
درچهارديواري كه خورشيد فقط نقاشي است  
وصدا

     حرف رعيت  
كجاست؟
پنجره یي كه فرياد بزنيم

....

اينجا كنارمن

خودم مي شكند

او مي شكند

براي من

           براي تو

براي خاك بي همه چيز من

براي درد تو

همچون

ستاره یي كه درخود منفجرميشود

ازبس كاريكاتوركشيدي
شب ها كابوس مي بيني
بيا نگاه كن

مجسمه هايی كه ساخته بودم
                               رییس شده اند
اخباری كه همه شوخي است
بياجدي جدي آينده را
فراموش كنيم

....

ازبس اعتراض است
ديكتاتورهاخواب ندارند
راستي
خوش به حال سلطنت خودمان
مردم هميشه خوابند

گرماي محبت نيست

من گونه ام را

با سيلي

سرخ كرده ام

واما

خوش به حال كودكي

آنطرف تر سيب سرخ هديه مي گيرد

....

ازآفتاب خسته ام

مرا دنياي تاريك مادرم

آرزوست

آسمانه براي پريدن كوچك است

بالهاي مان رابايد بزنيم

پريدن ممكن نيست

بايد قدم بزنيم

....

ازبس كلاغيم
رد پاي ما سياه است

هرجا قدم مي گذاريم
طنابي دار مي شود

وپرنده یی

محكوم به اعدام

....

كجابود؟

من زاده شوم اززني

 كه زاده شده از مادری

 درجهان سوم

من دوباره زاده می شوم

 برای آفتاب دلتنگم

 برای آینده ام بهانه می گیرم

 سرنوشتم که

 باسبز سیاه وسرخ

نوشته شده بود

 پاک میشود

و دوباره رنگ می گیرد

 من دوباره زاده می شوم

 اینجا فضا متفاوت است

من باید دوباره زاده شوم

 تادرست بیندیشم

درست حرف‌ بزنم

 وتا‌قانون

 یقه‌ام را نگرفته

درست عمل کنم  

 اینجا فضا متضاد است

 من باید دوباره زاده شوم

 تا رنگ پوستم مثل اینها

 و رنگ چشمم همنژادشان  شود

 اینجا فضا بسته است

 من باید دوباره زاده شوم

 تا بتوانم پنجره یی را برای خورشید باز کنم

 و خیابانها رابه سمت هدف بزرگم طی کنم

اینجا فضا متعلق به من نیست

 من باید دوباره زاده شوم

 تا آسمان مال من باشد

 و ستاره یی در اقبال من

من ابن آدمم

و هر چی به تو نزدیک میشوم

احساس میکنم خیلی کمم

تو هم ابن آدمی

ولی از بس گونه هات سرخ و

چشمانت برق دارند

برایم گنگ تر از هر سوال مبهمی

ما هر دو ابن آدمیم

اما چرا ؟

تو آیین لبخند

ومن  فرهنگ غمم  

چه حس خوبي است

وقتي من و تو به هم دل مي بنديم

توصدامی شوی

              من غزل                

وبه اين زندگي پوچ

ترانه میدهیم

صدا بزن مرا

سكوت شكستني ست

حرفی بزن گلم

 باتو

هرچي شنيدني ست

تونیستی وباغچه بی نسترن شده

این زندگی مبارزه تن به تن شده

خورشید پشت پنجره هم گریه میکند

گویاتمام وسعت بودن کفن شده

دیوارهای مضطرب وساعت وسکوت

تلفیق ازشکستن احساس من شده

تنها نشسته مثل همیشه کنار در

باحس مبهمی که به گردم چمن شده

احساس خفه گی وکمی بغض واضطراب

اینجافضاپلیدوهوا هم لجن شده

من هر روز تولدم

               فالم رابا نیت م میگیرم

                                   تا شاید

                              حرفی ازمرگ زده باشد..

هرچند اگر کمیم ولی از نسل آدمیم

ما سهم پرطلاطم هرفصل آدمیم

ما انتظار کهنه یک لحظه زندگی

ماکاپی غلط شده اصل آدمیم

ماوصله نخواسته آدم وحوا

مارشته رها شده وصل آدمیم

مافردهای محکوم به تکرار زندگی

ماجز خط خورده سرفصل آدمیم

درلحظه تاریک شدن همنفسی بود

ای کاش نمی مردتمنای پرنده

حتی اگرش جای میان قفسی بود

ای کاش به جای همه ا ی هستی ودنیا

درخانه مازنده دلی مثل کسی بود

سرد است وسکوت است وای کاش هنوزم

برگرمی این خانه کسی خار وخسی بود

بی سایه تر از سایه دیوارنشستیم

ای کاش به معنای سخن درد رسی بود

ای کاش درخشیدن احساس به تکرار

یک بار نه مهمانی مهتاب بسی!!بود

پرواز ممنوع ست!!..

"پرنده مردنيست "

غروب برنده شد

مرگ رسیدنی ست...

هربار ی که                                        

از دودسيگار پدرم كلافه مي شوم

پرسه زنان

سوي قبرستان مي روم

.....

حرفی نمانده من که دیگرخیلی خالی ام

چیزی شبیه به پیری جسم پوشالی ام

هرچی گذشت صاعقه ورعدوبرق بود

حالادرخت سوخته خشک سالی ام

قلبم دگر برای تنم خوب نمی تپد

من بیصدایی شب ودرد بی حالی ام

این شب بلند گشته ویلدا شده فضا

من خستگی حافظ واندوه فالی ام

حالا کنارپنجره قلبی کفن شده

من هم حضوردرد وغم بی زوالی ام

گشته ام بیقرارتنهایی

خسته ام از حصار تنهایی

دور مانده زهرکسم اینجا

مانده ام درکنار تنهایی

کاش روح مرا صبا میبرد

نیست ره از دیار تنهایی

میفشارد گلوی شعرمرا

حلقه سرد دار تنهایی

ترسم آخرکه جان بسپارم

گوشه ای مرگبارتنهایی