هرچند اگر کمیم ولی از نسل آدمیم

ما سهم پرطلاطم هرفصل آدمیم

ما انتظار کهنه یک لحظه زندگی

ماکاپی غلط شده اصل آدمیم

ماوصله نخواسته آدم وحوا

مارشته رها شده وصل آدمیم

مافردهای محکوم به تکرار زندگی

ماجز خط خورده سرفصل آدمیم

............................................

من هر روز تولدم

               فالم رابا نیت م میگیرم

                                   تا شاید

                              حرفی ازمرگ زده باشد..

از خون من گرفته وبنفشه ميكشي

باخنده روي نفرت خودپرده ميكشي

امشب نگاه توكمي پرانتقام است

اخرچرا به مرگ من هي نقشه ميكشي

انگار تمام رابطه ها مرده اند چرا

تصوير خاطرات مرا نصفه ميكشي

از هر چي بين ماست فقط دورميشوي

اخرميان هردويمان رخنه ميكشي

سلام وخسته نباشیدومعذرت برای تاخیری که به خاطر امتحانات اخرسمستربود .درضمن این غزل ازتجارب نخست ام است امید است که خوش تان بیاید!

 سینه ام کلبه در بسته رازست بگو

 به خداحرف من و قصه درازست بگو

 دل من گشته کهنسال مزن باتیشه

 یک دو بیت شعروغزل چاره سازست بگو

 ازمن مهر دلم زود چنین دست مگير

 حرف شمع وپرمن صحبت نازست بگو

 باز باتو تن من غرق نیایش پاکی

گفته قلب تو نیز مثل نمازست بگو

           تنهایی

گشته ام بیقرارتنهایی

خسته ام از حصار تنهایی

دور مانده زهرکسم اینجا

مانده ام درکنار تنهایی

کاش روح مرا صبا میبرد

نیست ره از دیار تنهایی

میفشارد گلوی شعرمرا

حلقه سرد دار تنهایی

ترسم  آخرکه جان بسپارم

گوشه ای مرگبارتنهایی

      (سیب سرخ)

 گرمای محبت نیست

                     من گونه ام رابا سیلی سرخ کردم

                                                   و اما

                            خوش به حال کودکی که انطرفتر 

                                                  سیب سرخ هدیه میگیرد.........

زمین لرزه احساس

دیشب میان دید من وتوخدانبود

ورنه شکوه عشق رامنکر نمیشدیم

خوب شدزمین لرزه احساس برنگشت

شایدمن وتو باز مهاجر میشدیم

 بهشت خاموش

امروزاسمانه فضای پریدنی ست

آوازبال های من وتوشنیدنی ست

حرفی بزن که قایق بشکسته سکوت

  امروز تاکناره دریا رسیدنی ست

فردابه دستهای تو تصویرمیشود

امروز این فرازتوباور نکردنی ست 

کاری بکن بهشت خموش من وتوباز

روشن شودبه باور که با دلم تنی ست 

گاهی به کوچه های دل ما قدم بزن

گاهی ز قصه های دل ما قلم بزن

زین تنگنا که جز غم حسرت ندیده ایم

تصویر های وحشت مارا رقم بزن

 *****************

من زنده گی را چنین یافتم ام

                    در چشم زنی که میگیرید

                                              و 

                                          در لبان کودکی که می بوسد

                                                تصویری را

                                          و در دستان آه مادری

                                                 که میزداید

                                                  اشک زنی را

                                                     و به آغوش میگیرد

                                                        کودکی را!!

(بی پناه)

با تو هستم

            با تویی که بی آب تر

              از هر لاله صحرایی

               داغ هزاران حسرت  بر چهره مینمایی

               و تویی که زرد تر

                          از هر برگ پاییزی

                           زیر گامهای سرنوشت خودت

                           پژمرده و پژمرده تر جان میسپاری

با تو هستم

              تویی که زیر شلاق های تند باد حوادث

                           فریاد های درد آگینت را در هنجره میفشاری

              و تویی که هر تاریخ نویسی

               محرومیتت را حک میکند

                         و تو مضلومانه اشک غم میباری

           برای تو میسرایم

                  برای تویی که قوی ترین نسل ها را با دستان ظریفت

                                                                              می پرورانی

             و با صدایی که هستی ات را فریاد میزند

                       دل صد کوه را میلرزانی

                                   آری

                                     خودت را باور کن !

                                            باورکن  که تو بی میتوانی سبز باشی

                                              و بی طلوع روشن

                                            و تو ای زن سزا واری ات را

                                                    هر چی بلند تر صدا بزن

ما باید باشیم و خورشید را بهانه کنیم

هر چی نا خوانده است خوانده و ترانه کنیم

بر کنيم ریشه باییز را حمل شویم

این تن یخ زده را زنده و جوانه کنیم

د ست های دل مان را پر هما سازیم

هر چی مخروبه است باز آشیانه کنیم

شاید امروز دست ما به افق ها نرسد

باید از بنجره آن دور را نشانه کنیم

من تو از دل تاریخ فراموش شدیم

من تو با شب نیرنگ هم آغوش شدیم

ما باید هرچی سیاهیست روشنی بکنیم

من تو حامی این بهشت خاموش شدیم

من تو باید تاپشت افق ها برویم

من تو رنگ شقایق به دلها بزنیم

هرچی یاری نکند بای شکسته ما را

من تو عاشقیم و باید به فردا برسیم